Kochamy te momenty, kiedy KATO Blues FACES staje się pierwszym przystankiem na trasie koncertowej zespołu — miejscem, od którego wszystko się zaczyna. I tym razem było dokładnie tak: mróz nie zatrzymał nikogo, bo gdy na scenie pojawiają się Michał Kielak i Kuba Andrzejewski, wiadomo, że wydarzy się coś wyjątkowego.
Wieczór promujący album „Historie” szybko zamienił się w spotkanie ludzi, którzy naprawdę chcą słuchać — i naprawdę chcą być razem. Harmonijka, gitara, opowieści między dźwiękami… a do tego publiczność, która od pierwszego numeru czuła, że uczestniczy w czymś więcej niż zwykłym koncercie.
Michał Kielak to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny bluesowej — wirtuoz harmonijki, laureat wielu nagród, artysta, który jednym dźwiękiem potrafi przenieść słuchacza w zupełnie inny świat. Jego styl jest charakterystyczny: pełen emocji, a jednocześnie niezwykle precyzyjny i zakorzeniony w muzycznej kulturze.
Kuba Andrzejewski to gitarzysta, wokalista i songwriter, który łączy bluesową tradycję z nowoczesną wrażliwością. Jego gra jest jednocześnie delikatna i pełna ognia, a sposób opowiadania historii — szczery, bezpretensjonalny i wyjątkowo bliski słuchaczowi.
Razem tworzą duet, który nie potrzebuje wielkiej scenografii ani rozbudowanej produkcji. Wystarczy harmonijka, gitara i prawda — a tej mają w sobie naprawdę dużo.
Nowa płyta duetu to zbiór opowieści utkanych z doświadczeń, spotkań i emocji. „Historie” to nie tylko tytuł — to obietnica. Każdy utwór jest jak mały film, jak rozmowa przy stole, jak zapisany w pamięci kadr z życia. Na żywo te kompozycje nabierają jeszcze większej mocy. Publiczność w KATO Blues FACES mogła usłyszeć je po raz pierwszy w wersjach, które — jak to w bluesie — żyją, oddychają i zmieniają się z każdym wykonaniem. To muzyka, która nie udaje, nie pozuje. Ona po prostu płynie.
Na zewnątrz było zimno, naprawdę zimno — ale w klubie panowała atmosfera, która mogłaby stopić lód na chodnikach. Ludzie przyszli mimo pogody, mimo codziennych spraw, mimo wszystkiego. Przyszli, bo wiedzieli, że warto. Od pierwszych taktów było jasne, że to nie jest koncert, na którym ktoś „gra”, a ktoś „słucha”. To było spotkanie. Wspólne przeżywanie. Wspólne oddychanie muzyką.
Dziękujemy wszystkim, którzy byli z nami tego wieczoru. To była inauguracja, która zostanie w pamięci — ciepła, szczera i pełna emocji. Jeśli tak wygląda początek trasy, trudno sobie wyobrazić, jak pięknie będzie dalej.
